19 januari 2026

Tut tut tut

Lichte frustratie toen één van mijn favoriete klanten ’s ochtends de afspraak annuleerde, onwel, helemaal te begrijpen. En opnieuw toen een tweede klant haar afspraak verzette.

Het was een rustige dag, er stonden slechts twee afspraken op de planning… de dag kwam ‘leeg’ te staan. Ik was ambetant, vluchtte in een vliegensvlugge change of plans modus: ok, wat kan er dan plots wél vandaag? Uit ervaring weet ik dat als ik snel een Johan Cruijff-ke doe en van zo’n nadeel een voordeel maak, dat ik vrij weinig last ondervind van zo’n veranderingen.

Maar ik herinnerde me plots een afspraak die ik zélf uit mijn agenda verwijderd had, precies voor  deze dag. Toen stond daar nog ‘bouwdag’ in mijn planning. 

Bouwdag, dat licht ik even toe: dat is de wekelijkse dag waarop ik geen cliënten inplan om te bouwen aan projecten die  ik belangrijk vind. Dat is een soort trouw aan mezelf omdat ik de neiging heb om eigen projecten snel aan de kant te schuiven voor afspraken met cliënten. Nu trouw is een fancy woord, in de praktijk draait dat toch vaak uit zoals vandaag: eerst één cliënt, dan twee en uiteindelijk verwijder ik de bouwafspraak met mezelf… ontrouw wicht! (mijn man moest eens weten hoe rap ik beloftes verbreek )

Beiden afspraken vielen weg en ineens was daar dus terug die hele bouwdag die open lag… een herkansing om focus op te brengen voor de projecten die borrelen, rijpen, groeien. Alsof ik hertrouwde met mijn eigen voornemen… en alsof ik van ’t universum een schop onder de k*nt kreeg. 

Ik heb dat wel vaker ervaren… wanneer ik voornemens maak voor mezelf, voor mijn gezondheid, voor mijn rust, voor mijn onderneming, … en ik die voornemens niet respecteer, dan lijkt het wel alsof ’t universum mij wat dwarsboomt om me terug te loodsen naar dat oorspronkelijke voornemen. ‘Tuttuttut’ zegt dat universum, ‘gij had uzelf iets anders beloofd, hop hop!’ 

Afspraken die ik maak voor mezelf en die ik wel eens neig te negeren:

Geen cliënten voor 10u ’s morgens: ik ben een dieselke, punt uit

Vijf cliënten per dag, niet meer: volgens mijn Human Design ben ik een projector en die dienen een ongewone werkroutine te respecteren

Wekelijkse bouwdag inlassen: naast therapeut, partner en moeder ben ik ook een creatieveling die van veel uitdagingen houd, veel projectjes dus die hun tijd en aandacht vragen

Gebedje voor ’t eten: voor mijn eerste hap bedank ik elk ingrediënt voor de voeding die ik ga ontvangen

Ochtendwandelingske op blote voetjes door den hof, langs de werkbank van bompa… een momentje om voorouders te bedanken voor de weg die ze afgelegd hebben waardoor ik er kan zijn.

Ik wéét gewoon zeker dat, wie dit nu leest, met een licht schaamblosje op de wangen,  zich realiseert… mah potverdekke, ik doe dat ook! Mijn mooie beloftes aan mezelf zomaar aan de kant schuiven! 

Aan wie dit leest wil ik zeggen: hier zit ‘m de spiritualiteit… in het aanwezig zijn bij dat wat waardevol is, en elke keer opnieuw de afspraak met jezelf hernieuwen… want zo draag je bij aan jouw wereld, aan dé wereld… ben ik van overtuigd.

Wie ik hier aangesproken heb, stel eens  jouw lijstje op van liefdevolle afspraken met jezelf… laat mij mee genieten van hoe volheid, 

Hoe ziet aanwezigheid en spiritualiteit er vandaag voor jou uit, welke afspraken maak jij met jezelf, negeer je en hernieuw je  vervolgens weer.

En wil jij die spiritualiteit van jou meer verweven zien jouw leven van elke dag... stuur mij een mailtje. Daar duiken we fijn samen in!

Van harte, Herlinde